
مهشید نیکراد
مهشید نیکراد، متولد دهه هفتاد و ساکن استان لرستان، شهر دورود، فعالیت خود در عرصه شعر و شاعری را از سال ۱۴۰۲ آغاز کرد. نخستین تجربههای شعری او در قالب شعرهای نیمایی و سپید شکل گرفت؛ مسیری که با خواندن و تأمل در آثار شاعرانی چون فروغ فرخزاد و نیما یوشیج، جرقهای درونی برای سرودن و کشف دنیای شعر در او پدید آورد.
نیکراد در ادامه مسیر ادبی خود به سرایش در قالبهای سپید، غزل و مثنوی روی آورده و در آثارش بیشتر به موضوعات حماسی، عاشقانه و عارفانه میپردازد؛ موضوعاتی که هر یک پنجرهای به جهان احساس، اندیشه و خیال او میگشایند.
او شعر را تنها کنار هم قرار دادن واژهها نمیداند، بلکه آن را نوعی نقاشی با کلمات میبیند؛ هنری که در آن واژهها همچون رنگهایی بر بوم ذهن قرار میگیرند تا تصویری از احساسات، اندیشهها و جهان درونی شاعر را به مخاطب نشان دهند.
برای مهشید نیکراد، شعر راهی برای تصویر کردن احساسات با زبان کلمات و ساختن جهانی است که هر خواننده میتواند بخشی از آن را در درون خود پیدا کند.
نمونه شعر شاعر:
چو یوز وطن به میدان رسد
خروشش جهان را به لرزه کشد
کسی هم نبردش نباشد به دهر
نماند ز چنگش رهایی به شهر
برآورد بانگی چو شیری دلیر
که ای پادشاهانِ شهرِ شریر
منم زادهی خاکِ ایرانِ پاک
ز کین و ز رزم و ز فَر و ز خاک
اگر سوی ایران نهی یک قدم
نمانی به گیتی، نمانی به دم
میاور به مرزم سخن، ای دَغل
که کوبم تو را در دلِ آن جَبَل
تو ویران ندیدی وطن را کنون
که ویران شوی از شکوهِ جنون
ندانی که ایران همیشه دلیر
کُشد خصم را تیغزَن، تیرگیر
تو خواهی که امیدِ ما را بری؟
به خواب اندر این آرزو بنگری