
نگاهت کار هر کس را به ضعف و غش می اندازد
توگویی تیر آخر را ز جان، آرش، می اندازد...
کمی بالا و پایین می رود در روح و بعدش هم
به مقصد می رسد، دل را نزار و لش می اندازد
در این میدان پریرویی به سحر چشم ما را کشت
نگفتی چشم را بیرونِ روبندش می اندازد
نباران لعل لب را در میان جمع بیگانه
هیاهو در "جنونم از کلامت"، خش می اندازد...
بیا و بال هایت را به روی باغ دل بگشا
که هر سیمرغ یک پر از تو در آتش می اندازد
شاعر: زهرا رزاقی زاده