
درباره زهرا رزاقیزاده
زهرا رزاقیزاده شاعر جوان متولد تهران است که از سال ۱۳۹۶ قدم در مسیر شعر و شاعری گذاشته است. جرقههای نخستین شعر در وجود او با تکیه بر علاقه درونی، تشویق مادر و حمایت معلم کلاس دوم دبستانش شکل گرفت؛ جرقهای که به مرور به علاقهای جدی و ماندگار به شعر تبدیل شد.
زهرا رزاقیزاده در سرایش شعر بیشتر در قالبهای غزل و مثنوی فعالیت دارد و آثارش با محوریت موضوعاتی همچون عشق و وفا و مسائل اجتماعی شکل گرفتهاند. در شعر او، احساسات انسانی و نگاه به جامعه در کنار زبان شاعرانه قرار میگیرند و هر شعر تلاشی است برای بیان بخشی از جهان درونی و نگاه او به زندگی.
او شعر را تنها مجموعهای از واژهها نمیداند، بلکه آن را زبانی برای بیان عمیقترین احساسات و ناگفتههای انسان میداند؛ چنانکه درباره شعر میگوید:
«شعر آخرین زبانی است که انسان میتواند در واپسین نفسهایش، با آن تکلم کند.»
نمونه شعر شاعر:
صد شکر که آن سرو گل اندام جوان است
کین دل ز پی اش خسته و افتاده دوان است
افسوس که دادم به فراقش همه این عمر
او وصل نفرمود و همین مرگ نهان است
بی رویش گل باغ چه تنها و غمین بود
با رویش گل نیز، پریشان، نگران است
گر بلبل افلاک ببیند گل ما را
بدمنظری ماه برایش چه عيان است!
جام از دل ما گیر، اگر تشنه آبی
کان گل دل ما دید و از آن، اشک روان است
دیوانه و سرگشته و مستیم، ولی حیف
دیوانه نبودن به چنین روز، نشان است
با خود چه کنم تا گل خوش خنده، کلامی
بر ما بنشاند که چنان تیر کمان است
کاری نکن امروز به جز مستی و شادی
کاندیشه در این مجلس مخمور زیان است
ما رام ترینیم در این دام پر از درد
بنشین و بیاسا، به از اینجا چه مکان است؟
گل دید که کیفور تر از خود، همه ماییم
انگار که دلتنگ جهانی ز خزان است
ای دوست، بیا تا که بهار است بخندیم
پاییز می آید، که در عادات جهان است
از باد شنیدم که خزان با گل ما نیست
بیگانه و سرد است و بسی کُند زمان است
حاشا که در آن دم گل ما نیز بخشکد
کین غصه به بیش از رمقم سخت و گران است